เย่ ในที่สุดผมก็เป็นอิสระกับเค้าซักที หลังจากที่รอคอยมาเนิ่นนาน
ผมเป็นเด็กคนนึงที่ไม่ค่อยจะคิดถึงเรื่องนู่นนี่มากนัก คิดอแต่ว่าวันเอนท์อ่าเหรอ อีกนาน จาก 3ปี เป็น2ปี เหลือปีเดียว 6เดือน 3 เดือน เดือนเดียว อีกอาทิตย์ แล้วก็อีก 1 วัน ย้าก อ่านไม่ทัน

ONET - Ordinary National Education Tests.

วันที่ 26/2/49 -วันแรกเหรอเนี่ย

ตอนเช้าผมตื่นแต่ตี 5 ก็ไม่ค่อยจะได้ใส่ใจอะไรมากก็แค่คิดว่าสอบพอผ่านๆ(แต่มีเป้าหมายนะ) ผมไปซื้อดอกไม้พวงมาลัยที่ตลาดแล้วก็ไปสนามสอบประมาณ 7 โมงเช้า ผมไปถึงก็ต้องตกใจกับเหล่าฝูงชน ลืมบอกไป ผมสอบที่โรงเรียนตัวเองครับ สวนกุหลาบวิทยาลัยนนทบุรี เข้าเรื่องต่อ ผมก็เอาดอกกุหลาบไปไหว้เสด็จพ่อรัชกาลที่5 กับหลวงพ่อสวนกุหลาบแล้วก็เจ้าที่โรงเรียน ผมก็ไม่ได้คิดว่าท่านจะต้องมาช่วยผมหรอกนะครับ แต่แค่ทำไว้ไม่ให้จิตมันฟุ้งซ่านมากนัก เสร็จแล้วผมก็มาเจอกับเพื่อนผม ตอนแกผมก็ไม่ตื่นเต้นเท่าไหร่หรอกครับ แต่เพื่อนผมนี่สิตัวดีเลย มันนะสุดยอดแห่งการอ่านหนังสือ ท่องสูตรเลขจนผมละต้องอาย มานั่งอ่านกับมันด้วย จากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตายัดสูตรเข้าไปในสมองอันน้อยนิดของผมจนสำเร็จ(สถิติเยอะมากๆ) พอ 8.15 ผมก็ขึ้นห้องสอบ ผมโชคดีมากเลยได้สอบในห้องแอร์เย็นสบาย ซึ่งโรงเรียนเปิดให้สอบเพียง 2 ห้อง จาก 50ห้องที่ใช้สอบ ผมคาดเดาว่าข้อสอบจะต้องมีตราครุฑอยู่ข้างหน้าแต่พอแจกมาจริงๆ โอ้ว ไม่เป็นเช่นนั้น กระทรวงเค้าเปลี่ยนลุคให้ดูเก๋กับโลโก้ใหม่ ผมเขียนชื่อ เลขประจำตัว เลขที่นั่งของตัวเองอย่างเมามันส์ เสร็จแล้วก็เริ่มลงมือทำข้อสอบ วิชาแรกคณิตศาสตร์ไม่ยากอย่างที่คิดนะครับ ง่ายซะอีก(เพราะเป็นโอเนท) พอทำเสร็จก็รู้สึกดี จากนั้นก็ไปกินข้าว แล้วก็นั่งเล่นอ่านอังกฤษกับสังคมไปพลางๆ ผมเลือกอ่านสังคมเพราะอังกฤษคิดว่าไม่น่ายาก ซึ่งคิดผิดมากๆ มันยากกว่าที่คิดแยะ error ยากมาก แล้วpassageก็ยาวเหยียด จากเคยเป็นคนชอบอังกฤษ วันนั้นเริ่มเกลียดๆมันมากระทันหันเลยครับ พอทำเสร็จออกมาเครื่องแฮ้ง ทำก็ไม่ทัน ยังเหลืออีกวิชานึงคือสังคมก็ชิวๆ ง่ายๆ เหมือนที่เรียนมา 90%

26/2/49

วันนี้มีวิชาวิทยาศาสตร์ ภาษาไทย รวม 2 วิชา วิทยาศาสตร์ผมไม่ค่อยตื่นเต้นเพราะเป็นเด็กวิทย์อยู่แล้วเลยทำอย่างง่ายดาย ภาษาไทยก็ไม่มีไรมาก สรุปก็คือเป็นวันสบายๆ

28/2/49 ANET มาแล้ว

เนี่ยแหละครับ วันที่รอคอย ข้อสอบฉบับยากมาถึงแล้ว ผมได้สนามสอบธุรกิจบัณฑิตย์ ซึ่งเป็นสนามสอบของคนที่เลือกเกษตรศาสตร์แล้วสอบ 5 วิชารวด ผมตื่นเต้นเหมือนกันเพราะเป็นแบบ ADVANCE แล้ว
วิชาแรก คณิตศาสตร์2 เปิดข้อสอบดู มี 25 ข้อปรนัย กับ 8 ข้ออัตนัย ชวนให้มีความสุขเวลานั่งทำ(เพราะเพ้อ มันยากจริงเลยพี่น้อง) ผมนั่งทำก็พอทำได้บ้างแต่ไม่ถึงกับอับจนนัก ที่ชัวร์ๆแล้วคำตอบถูกจริงๆนับรวมได้ 40 แต้ม ที่เหลือก็แล้วแต่ดวงละครับ จากนั้นก็ไปแย่งชิงกันกินข้าว โหไม่ไหวเลยคนเยอะมาก พออิ่มท้องกัน 12.30 ก็เริ่มสอบวิชาอังกฤษ2 วิชานี้แหละครับทำให้มีความสุขที่สุดรู้สึกว่าง่ายกว่าonetมากเลยแหละครับ มีข้เขียนด้วย เค้าให้เพลงมาแล้วให้ตอบว่าเห็นด้วยหรือไม่กับเพลงนั้นเพราะอะไร ให้เขียน 70-140คำ ผมก็เขียนไป 100กว่าคำพยายามใช้ศัพย์หรูแสดงภูมิปัญญา ... เสร็จแล้วก็พัก 1 ชั่วโมงแล้วก็มาต่อกันที่สังคม2 วิชานี้ยากเหมือนกัน แต่ก็พอสู้ไหวเพราะเรียนอาจารย์ปิงมาแล้ว ค่อนข้างช่วยได้มาเพราะทำให้วิเคราะห์ได้ตรงประเด็น สรุปวันนี้ก็เหนื่อยแต่ก็สู้

1/3/49 - วันปลดแอก

วันนี้ผมไปสายครับท่าน ผมไปเกือบ 8 โมง วันนี้สอบวิทยาศาสตร์2 เริ่มสอบ 8.30-11.30 ให้ออกจากห้องตอน 10.30 ผมแกะข้อสอบทำ เจอชีววิทยา ผมก็จัดการ ดิ่ง เลยครับ แล้วก็มาทำเคมี พอไหวๆ ฟิสิกส์ก็ไม่ยากไปนะครับ ส่วนอัตนั ข้อไหนทำไม่ได้ ผมดิ่ง 6 ซึ่งทำให้ได้แต้มมาอีก 6 แต้ม โย่วๆ วิชานี้สรุปไม่รู้ว่ายากหรือง่ายเพราะไม่ตั้งใจทำเท่าไหร่ เสร็จแล้วก็ไปกินข้าวกับเพื่อนๆ แล้วก็เตรียมสอบวิชาสุดท้ายภาษาไทย วิชานี้ตอนทำเหมือนจะง่าย แต่พอทำเสร็จมาคุยกันข้างนอกมันก็ทำเราโง่ได้เหมือนกัน มันเป็นคำตอบที่ใกล้เคียงแต่ไม่ถูกที่ถูกต้องเป็น อินทรวิเชียรฉันท์11 เพราะมันมีครุ คหุ ด้วย โหเสียแต้มเลยเรา แต่ไม่เป็นไร ช่างมัน สอบไปแล้วแก้ไขอะไรไม่ได้

และในที่สุดการสอบก็จบลง เหลืออยู่แค่การรอคอยคะแนนแล้วก็เลือกคณะที่ชอบที่ชอบ มันช่างเป็นเรื่องทรมานใจจริงจริ๊งสำหรับเด็กเอนท์ ยังไงก็แล้วแต่ก็จะสู้ให้ถึงที่สุดเลย

edit @ 2006/03/02 00:39:32

อยากให้เพื่อนที่เป็นเพื่อนอ่านทุกคน ทุกบรรทัด

โอ้ถิ่นแดนชมพู-ฟ้า ... ชั่วชีวิตข้าไม่ลืม

จบแล้วจริงๆเหรอเนี่ย สวนกุหลาบนนท์

ขอบคุณเพื่อนๆทุกคน ทุกเสียงหัวเราะ รอยยิ้ม และหยดน้ำตา

ขอบคุณเพื่อนๆที่มอบความรักให้

ขอบคุณโรงเรียนที่สร้างผมให้เป็นผมทุกวันนี้

ขอบคุณจริงๆครับ ขอบคุณจากใจ

ขอบคุณอาจารย์ที่น่ารักทุกคน

ขอบคุณ เก้าอี้ โต๊ะเรียน กระดานดำ และตึกเก่าๆ

ขอบคุณยามหน้าโรงเรียนที่กักผมไม่ให้ออกก่อนบ่าย3

ขอบคุณโรงอาหารที่ทำให้อิ่มท้อง

ขอบคุณพวกรุ่นน้องที่คอยให้เราข่ม

ขอบคุณสวนฯเสริมสำหรับที่เตะบอลนะ

--------------------------------------------------------------------------------------

สาธยาย

สวนกุหลาบนนท์ ได้ยินชื่อก็อยากเข้าแล้ว ตั้งแต่ ม1 ผมเปนคนที่จับฉลากเข้าได้ ผมเข้ามาอยู่ในห้อง 3/3 อื้มมม...ทำให้รูจักเพื่อนอีกมากมายเลยแหละ โรงเรียนอะไรวะแม่งห้องนี้มีตั้ง 57 คน โห แล้วเวลาก็ผ่านพ้นไป ผมมีความสุขเรื่อยมา จาก 1/3 2/3 3/3 คราวนี้แหละมันถึงเวลาที่จะต้องเลือกแล้ว ... เลือกทางเดินของตัวเอง ผมเลือกที่จะเรียนแผนวิทย์ ด้วยความตั้งใจอันแรงกล้าที่จะเป็นหมอฟันประกอบกับตอนนั้นอยู่ในอันดับเด็กเก่งของห้อง ก็เลยออกจะเหลิงๆซะหน่อย(แต่แม่ผมดูออกว่าผมครเรียนศิลป์คำนวณ)

...วันแรกกับม.ปลาย...

โห...กูอยู่ห้อง 4/7 นี่มันห้องเด็กเก่งนี่นา ผมก็ได้รู้จักเพื่อนอีกหลายคน ตอนนั้นผมก็รู้สึกมีความสุขดีนะ แต่ทำไมในใจมันเคว้งคว้าง อาจจะเป็นเพราะผมมาอยู่ห้อง7แค่คนเดียวจากห้องเก่า แต่ผมก็ฮึดสู้เพราะคิดเพียงว่าต้องอยู่ให้ได้ เพื่ออนาคต ผมอยู่ได้แค่ครึ่งเทอม รู้สึกท้อมากมายเพราะผมตกวิชาชีววิทยาตอนกลางภาค (วิชาอื่นยังดีนะ ยังท้อเลย) ซึ่งวิชาชีววิทยาผมคิดว่าผมค่อนข้างโปรนะ แต่คาดผิดตกซะได้ ผมเลยขอย้ายห้อง แต่วิชาการไม่ให้ย้าย อืมยอมรับว่าผิดหวังเล็กน้อย ... จากนั้นพอเทอม2 ผมก็เกิดการผิดใจกับเพื่อนในห้อง"บางคน" ทำไมว้า กูผิดมากขนาดนั้นเหรอ(แต่ใจจริงเป็นตราบาปจนทุกวันนี้) และเทอม 2 มีเพื่อนคนนึงมาบอกชอบผม ผมยอมรับตอนนั้นผมอึ้งมาก เพราะใจจริงผมชอบอีกคนนึงอยู่ แต่ไม่รู้จะปฏิเสธยังไงก็เลยปล่อยให้มันเป็นไป ขอโทษทีนะ

ม.5 หรรษาฮาเฮ

เย่ ในที่สุดก็ถึง ม.5 ผ่านมาเร็วจังนะ ความคิดตอนนั้นคืออยากเรียนคณะเศรษฐศาสตร์จริงๆซะแล้ว ผมเริ่มรู้ตัวตนที่แท้จริง ผมลงเรียนวิชาเลือกเศรษฐศาสตร์ โห ศาสตร์นี้น่าสนใจจริงๆ ช่วงนั้นมีความสุขพอตัว มีเพื่อนที่น่ารักมากๆ การเรียนดีขึ้นเยอะ แต่ผมก็มีความคิดที่จะย้ายห้องอยู่ในหัวอยู่ดี
เทอม2 ความสัมพันธ์กับเพื่อนมากขึ้น มีความสุขกับทุกสิ่งทุกอย่างดี มีกิจกรรมให้เรารับผิดชอบ เต้นกายบริหาร ของสีแดง มันทำให้ผมมีความสุข และผมก็มีความสุขกับการเรียนวิชาฟิสิกส์และเคมีมากๆ และเป็นปีแรกที่ทำให้รู้สึกว่าฟิสิกส์ง่ายแสนง่าย เคมีก็เข้าใจเหลือเกิน แต่ยังติดชีววิทยานี่แหละที่น่าห่วง และปีนี้เองที่ผมมีความรัก ไม่ใช่สิเรียกว่าความหลงและเหงามากกว่าแต่ยังไงก็ช่างเถอะเราก็ยังเป็นมิตรที่ดีต่อกันอยู่

ม.6สุข เศร้า เหงา และ เหนื่อย!!!

ขึ้น ม.6 อื้มมม เร็วจังเลย เป็นพี่ใหญ่แล้วนะเรา ผมพยายามจะเรียนๆๆๆๆ ให้มากที่สุด ผมมีความคิดหลายแบบใน ม.6 ความคิดปั่นหัวไปหมดทั้งจะอ่านหนังสือทันมั้ย จะเรียนอะไรดี พรุ่งนี้ต้องเคลียงานอะไรบ้าง ช่วงที่สับสนนี้ทำให้ผมฟุ้นซ่านมาก นิสัยเริ่มเปลี่ยน กลายเป็นคนก้าวร้าวมากขึ้น ไม่อยากยุ่งกับใคร ทั้งๆที่ความจริงอ่ะ ความแข็งข้อ ก้าวร้าวอ่ะ มันซ่อนทั้งความอ่อนแอ ความเหงามาก แต่ผมก็พยายามกดเอาไว้ ผมเริ่มมีปัญหากับเพื่อนในห้อง ผมตีตัวออกห่างมาอยู่กับที่ๆผมไว้ใจ เพื่อน 6/9 ผมเก็บกด ไม่เล่าอะไรให้ใครฟัง แต่มีจะเก็บไว้อย่างเดียวซึ่งมันไม่ถูกต้องเลยที่ทำแบบนี้และก็ยังทำ นานวันทำให้เครียด เทอม2 ผมก็จัดการย้ายห้องตัวเองไปเรียนศิลป์-คำนวณ ตอนแรกผมกลัวมากๆ ผมกลัวที่ต้องจากที่ๆคุ้นเคย ไปอยู่กับที่ใหม่ที่ไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับผม เค้าจะรับผมได้มั้ย แต่ที่นี่ดีมากๆเลย เป็นกันเอง ทำให้ผมมีความสุขมากๆขอบคุณครับ

++วันปัจฉิม++

สอบวันสุดท้าย อังกฤษ ฟิสิกส์ ภาษาไทย ไม่อ่านเลยครับผม เพราะมัวแต่เซ็นเสื้อกัน ไม่คิดเลยว่าวันสุดท้ายจะมาถึง แต่ยังไงก็แล้วแต่งานเลี้ยงมีวันเลิกราแน่นอน วันนั้นผมมีความสุขที่สุดและก็เศร้าที่สุด ปัจฉิม=สุดท้าย ผมขึ้นหอประชุมกับเพื่อนๆ ผมนั่งแถว 6/9 แต่เพื่อน 6/7 ชวนให้ผมมานั่งที่ห้อง ผมปฏิเสธ อาจารย์ให้โอวาท แล้วก็มีการฉานยสไลด์ทำเอาหลายคนร้องไห้ตามๆกัน อาจารย์บายศรีอวยพรให้โชคดี ผมรู้สึกใจหายจังเลย เสร็จแล้วก็ลงไปที่ลานอเนกประสงค์เพื่อเริ่มงานเลี้ยง แต่ผมไม่ค่อยกินเท่าไหร่เพราะมัวแต่เอาด้ายสีชมพูฟ้าไปผูกให้เพื่อน ตอนแรกผมพยายามข่มน้ำตาไว้ ผมทำได้ด้วย แต่ผมเดินไปเจอ แอล ผมร้องไห้ แอลก็เหมือนกัน แค่เห็นหน้าเท่านั้นน้ำตาก็หลั่ง หญิงก็เหมือนกัน จากนั้นผมก็เริ่มกินๆๆๆ ตามโต๊ะอื่นๆ ผมผูกให้เพื่อนห้อง 7 เพื่อนบอกว่ายังไงผมก็เป็นคนห้อง 7 และจะยังเป็นคนห้อง 7 ตลอดไป ผมเริ่มถ่ายรุปเพื่อนเก็บเอาไว้ แล้วจากนั้นก็ถึงพิธีอำลา มีการแจกเทียนสีชมพูคนละเล่ม เอาไปปักที่ทรายรูปเสมา เศร้าจัง แล้วผมก็ไปนั่งที่ลานพระรูปร้องเพลง บรรดาเรา เป็นครั้งสุดท้ายแล้วจบด้วยการบูมสวนฯ รับหนังสือรุ่น กลับบ้านเกือบเที่ยงคืน พร้อมน้ำตาที่หลั่งออกมา และสัญญาว่าจะต้องมาพบกัน

ถึงเพื่อนเกลอ

แอล >> รักมากที่สุด รักจริงๆ ทำไมก็ไม่รู้ แอลเป็นคนที่น่ารักมากๆคนนึง คอยเป็นห่วงเป็นใยเราเหมือนเป็นทั้งเพื่อนทั้งแม่ทั้งครู มันผูกพันธ์เกินบรรยายได้ โอ๊คอยากบอกแอลนะ ที่แอลบอกว่าแอลกลัวว่าโอ๊คจะไม่โทรหาแอลอีกเหมือนที่โอ๊คเคยพูดไว้ โอ๊คสัญญาว่ายังไงก็จะโทรไปหานะ ที่พูดไปเพราะงอนอ่ะ ยังไงก็รักเสมอนะ

หญิง >> นี่ก็รักเหมือนกัน อยู่ด้วยกันมา 6 ปี มีแต่ทั้งความสุขและก็กัดดันบ้าง แต่สุดท้ายก็กลายเป็นเพื่อนที่รักกันมากที่สุด หญิงคอยเตือนและก็สอนในทุกเรื่องจนทำให้เรามีความู้สึกเกินเพื่อน กลายเป็นระบบ แม่ปกครองลูกแทน

ตาว >> 6ปีกับความสนุกสนาน ตาวก็ดี แต่บ่นเก่งไปหน่อย ตาวมีที่เยนแล้วแต่อยากให้ตาวรู้ไว้เสมอว่าตาวเรียนเป็นภาษาอังกฤษ ตาวต้องฝึกอีกมากนะ ยังไงก็พยายามเข้าหละ

ปั้ม >> ขอบใจกับดาว้องก์ ยังไงจะพยายามไม่ให้ดาว้องก์ของปั้มเสียค่าไปเปล่าๆ

ไดนาโม >> ก็เป็นเพื่อนที่ดีอ่ะ แม้ว่าจะฟังโมไม่ค่อยรูเรื่องก็เหอะ

แอน/7 >> ขอบใจกับทุกอย่าง รู้จักกันพอสมควร แอนชอบมีปัญหาเรื่องแฟน เราอยากบอกว่ายังไงซะ ถ้ามันใช่ก็ใช่ อย่าไปไขว่คว้ามันเลย

แตงโม >> โมน่ารักดี นิสัยดี เก่งทุกเรื่องเลย แถมเข้าใจเกี่ยวกับเรามากๆ ขอบใจนะ

รวิ >> ไอ้เพื่อนเอย ห้อง7 เราผู้ชายมีน้อย กูก็มีมึงเป็นเพื่อนนี่แหละมึงเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับกูมากเลยนะ

โต๊ด แจ๊ค อั๋น >> 3 สหาย ที่ให้เราเกาะจนเป็น 4 พักหลังเราคุยกันมากขึ้นจนคุ้นเคย มีอะไรก็ให้กำลังใจกันตลอด ทำงานกลุมก็ฮาๆดี ขอบคุณมากมายนะ

เกด โบ๊ท >> รักษาความรักให้ยั่งยืนนะ พยายามเข้า จะเอาใจช่วย เกดถึงแม้ว่าจะเคยไม่ถูกกันอ่ะ แต่เราก็กลายเป็นเพื่อนกันจนได้ เหมือนที่หลายคบอก เกลียดมากก็รักมาก

โอ >> สนิทกันหลังๆ รู้สึกชอบบุคลิกดีอ่ะ เงียบๆดี น่านับถือ มันเลยเกิดความรู้สึกที่เหมือนโอเป็นพี่มากกว่าเพื่อน เพราะเราเป็นพี่คนโต กับน้องชายตัวเองก็ไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่ มีแต่พี่เป็นญาติๆ เลยทำให้เราเอาแต่ใจไปหน่อย ขอโทษทีนะ อภัยให้น้องคนนี้ด้วย

ทิพย์ นัท จอย>>รู้จักกันน้อยมากๆ แต่ก็น่ารักดีอ่ะ เป็นเพื่อนที่ดีนะครับ

อาร์ม เต้ world เพชร>>นิสัยดีฮาๆ สรุปโดยรวมก็เป็นเพื่อนที่น่ารัก ทำให้รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่มีให้กัน

เบญ/7 >> ไม่เคยคิดจะไม่ชอบอะไรหรอกนะ แต่บางครั้งก็ไม่อยากจะอธิบายอะไรมากไปกว่านี้

พลอย >> จะขอบคุณหรือขอโทษดีหละ ยังไงพลอยก็น่ารักเสมอนะ

ปอย >> ขอโทษสำหรับหลายๆอย่างนะ โดยเฉพาะเรื่อง... ถึงจะเป็นอย่างอื่นไม่ได้เราก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ ขอโทษที่เคยทำให้เสียใจซะนานนะ

ฝ้าย+จิ๊บ >> น่ารักฮาๆดี แต่ชอบจี้เอว ส่วนจิ๊บก็แข่งกันเป็นหมู 555+

เพื่อน/7ที่เหลือ >> รักห้อง7เสมอ ถึงจะย้ายออกไปแล้วอ่ะ มันก็ยังมีความผูกพันธ์ เรามีความสุขเสมอเมื่ออยู่ห้อง 7 แต่บางครั้งคนเรามันก็มีเสียใจบ้างแหละนะ

เพื่อน/9 >>อยู่แค่เทอมเดียว แต่ก็รักนะ มีความสุขมากๆที่ได้อยู่ ทำให้รู้สึกถึงความจริงใจที่มีให้

---สุดท้าย---

มีคนเคยบอกว่าอย่างคนอย่างโอ๊ค ถ้าคนไหนรักก็รักไปเลย คนไหนเกลียดก็เกลียดไปเลย เพราะอารมณ์ที่แรงมากๆ เปลี่ยนง่าย มันก็จริง แต่อยากให้รู้ไว้เลยที่ทำไปไม่เสแสร้งทุกประการ และเมื่อก่อนก็ไม่ได้เปนแบบนี้หรอกนะ ยังไงก็แล้วแต่ขอโทษด้วยแล้วกัน

อยากให้จำควาทรงจำดีๆเอาไว้นะครับ !!

ขอให้เพื่อนทุกคนสอบติดที่ที่ต้องการ คณะที่ใช่ตัวเอง มีความสุข

ยังไงสักวันเราคงต้องโคจรมาพบกัน

Oak SKN#24

edit @ 2006/02/19 13:36:10

หวาดดีครับ ท่านผู้มีเกียรติที่อุตส่าห์แวะเวียนมาเยี่ยมชมบลอกน้อยๆของผม

วันนี้ไม่มีไรอ่ะครับ ไร้สาระเหมือนเดิม ก็แค่บ่นๆอ่ะ
ชื่อเรื่องวันนี้ไร้กระเทียมรับประทาน ก็ไม่มีจะกินจริงๆอ่ะครับ เพราะพ่อแม่กระผมไปออกรบตามชายแดน เอ๊ย ไปออกหน่วยรักษาคนไข้ให้ชาวชนบทอ่ะครับ วะฮะฮะ เลยไม่มีคนอยู่บ้านเท่าไหร่ ก็ดิ้นรนตามประสาผมก็น้องชายที่รัก 2 คนเท่านั้นเอง 5 5 5+

เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ผมไม่ได้ไปโรงเรียนมา 2 วันแล้ว รู้สึกเป็นสุข ไม่ต้องมาเจอหน้าคนที่ไม่อยากเจอ(เชอะ ถ้าไม่อยากเจอกู กูก็ไม่อยากเจอมึงเหมือนกันวะ) ได้อ่านหนังสือเยอะเลยแหละ เตรียมเอน

อาทิตย์นี้ มีกีฬาสวนกุหลาบสัมพันธ์ เพื่อนๆผมมันก็จะลากผมไปให้ถ่ายรูปให้มันก็ได้ ดีนะที่มีพี่ข้างบ้านเด็ก สวนฯเก่าไปด้วย ไม่เหงาแล้ว มาคอยดูสปิริต สวนฯกันดีกว่าว่าจะเหมือนทีมชาติซีเกมส์รึปล่าว

ไปละ ขี้เกียจเขียนยาว ตอนนี้กำลังมีความสุข ไม่ได้สุขอย่างงี้มานานละ จะเม้นก็เม้น ไม่เม้นก็ตามใจ บาย

By โอ๊ค : เจ้าจอมยุทธ์ กระบี่ไร้เทียมทาน